Wydarzenia | Wywiady | TOP 10 | Showbiznes | Jezyk indonezyjski | Biznes PL-IND | Kontakt
 
 moja-indonezja.pl
 
O Autorce: Katarzyna Styszyńska jest studentką II roku filologii indonezyjsko-malajskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wiąże swą przyszłość z działalnością w sektorze turystycznym, chce także badać zróżnicowanie etniczne w Indonezji.
 
"UNESCO w Indonezji"
Katarzyna Styszyńska

  Lista Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego Ludzkości Międzynarodowej Organizacji UNESCO obejmuje (sierpień 2010) 911 obiektów kulturowych i przyrodniczych w 151 krajach.

Indonezja jest jedynym krajem w Azji Południowo-Wschodniej, który może się poszczycić aż siedmioma wpisami na tę listę. Najpierw, w  roku 1991 UNESCO umieściło na liście cztery zabytkowe budowle i obiekty przyrodnicze w Indonezji.

Pierwszym z nich, i na pewno najbardziej znanym w świecie, jest buddyjska świątynia Borobudur znajdująca się w środkowej Jawie, na obszarze porośniętej dżunglą równiny Kedy. Borobudur wzniesiono w 788 roku, a odkryto dopiero w 1814 roku, odkopując  zwały popiołu wulkanicznego.  Konstrukcja świątyni odzwierciedla buddyjską wizję świata. Budowla nie posiada pomieszczeń wewnętrznych, przeznaczona jest do rytualnej pielgrzymki, na trasie której rozmieszczone są płaskorzeźby przedstawiające sceny z życia Buddy. Posiada 72 dagoby, w każdej z nich (poza jedną) znajduje się figura Buddy. Ciekawostką (ważną dla turystów) jest to, że jeden z posągów Buddy w pozie medytacyjnej jest uważany za przynoszący szczęście. Lokalni przewodnicy mówią, że jeśli kobieta dotknie pięty Buddy, a mężczyzna jego palca, będzie im towarzyszyć szczęście.

Nie mniej piękny, zapierający dech w piersiach jest największy hinduistyczny kompleks świątynny Prambanan,  znajdujący się również w centralnej części Jawy, w pobliżu Yogyakarty. Stanowił on najważniejsze na tej wyspie centrum ceremonialne hinduizmu. poświęcone bogom Brahmie, Wisznu i Siwie. Każde z bóstw posiada własną, potężną wieżę (świątynię) ozdobioną reliefami ilustrującymi epopeję Ramayana oraz świątynię poświęcone zwierzętom dosiadanym przez te bóstwa. Zespół świątynny został wzniesiony w X w. i pierwotnie liczył 232 obiekty architektoniczne, mieszczące się na trzech dziedzińcach, otoczonych murami. Najlepiej znany jest kompleks Lara Djonggranag, zwany również Tjandi Prambanan (Świątynia Prambanan), wzniesiony przez Dhaksę, króla Mendang-Mataram, na początku X w. ku czci boga Śiwy. Niestety, ok. 1600 roku zespół uległ zniszczeniu podczas trzęsienia ziemi. W latach pięćdziesiątych XX w. rozpoczęto rekonstrukcję głównych świątyń, lecz w 2006r kolejne trzęsienie ziemi poważnie uszkodziło ten kompleks.  

       Kolejnym z chronionych przez UNESCO obiektów znajdujących się w Indonezji jest Park Narodowy Ujung Kulon położony na obrzeżu Cieśniny Sundajskiej, na południowo-zachodnim krańcu Jawy. Obejmuje półwysep Ujung Kulon wraz z kilkoma wyspami oraz rezerwat naturalny Krakatoa. Jest to wyjątkowo malowniczy obszar o istotnym znaczeniu geologicznym (dla badań nad wulkanami śródlądowymi). Porastają go największe połacie zachowanego lasu wilgotnego równin Jawy, który daje schronienie m.in. dzioborożcom, jeleniom, dzikom, panterom czarnym i żółwiom zielonym. W parku występuje kilka zagrożonych gatunków roślin i zwierząt, m. in. nosorożec jawajski, którego populacja liczy mniej niż 50 osobników.

       Najbardziej znanym parkiem, będącym również obiektem UNESCO, znajdującym na Małych Wyspach Sundajskich, jest Park Narodowy Komodo utworzony w 1980 roku. Park słynie z zamieszkujących go waranów (warany z Komodo) – największych jaszczurek na świecie występujących wyłącznie na tym obszarze. Obszar parku składa się z setek małych wysepek, zasiedlonych przez warana i trzech dużych wysp, na których koncentruje się ruch turystyczny. Największe wyspy to: Komodo, Rinca i Padar. Ich fauna jest fauną przejściową pomiędzy azjatycką i australijską, którą zamieszkuje wiele tysięcy znanych i mniej znanych gatunków węży, papug, krabów, małp, stawonogów itd.

       W 1996 roku do indonezyjskiej dumy zabytków kulturalnych i przyrodniczych pod patronatem UNESCO dołączył kolejny, nazwany Sangiran - jest to stanowisko antropologiczne w środkowej części Jawy, nad rzeką Solo. Badania w Sangiran rozpoczął niemiecki paleontolog G.H.R. Von Koenigswald, który w latach 1936-1941 odkrył kolejne (po odkryciach Holendra Eugene Dubois’a w 1891r.) skamieniałe szczątki hominidów (nazwanych Pithecanthropus erectus ), prawdopodobnych form przejściowych między australopitekiem a człowiekiem neandertalskim. Najliczniejsze fragmenty szkieletów odkopano w 1979r. wraz z kośćmi upolowanych zwierząt. Pitekantrop z Jawy zaliczany jest przez badaczy do gatunku Homo erectus, zamieszkującego Ziemię mniej więcej od 1,7 mln do 250 tys. lat temu. Opisywane stanowisko antropologiczne uznane  jest za jedno z najważniejszych miejsc na świecie, pozwalających prześledzić ewolucję człowieka. 

     

ciąg dalszy >
 
 
 
 

moja-indonezja.pl

Twój adres e-mail