Wydarzenia | Wywiady | TOP 10 | Showbiznes | Jezyk indonezyjski | Biznes PL-IND | Kontakt
 
 moja-indonezja.pl
 
O Autorce: Kinga Tokarz jest studentką II roku filologii indonezyjsko-malajskiej a także studentką studiów magisterskich na kierunku stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wiąże swą przyszłość ze stosunkami dyplomatyczno-konsularnymi pomiędzy Polską a Indonezją.
 
Indonezja za czasów prezydenta Sukarno
Kinga Tokarz

          Indonezja jest teraz niepodległą, demokratyczną republiką, jednak zanim przybrała taką formę, musiała przejść krętą drogę.

Opór wobec panowania holenderskiego rozpoczęło krwawo stłumione powstanie na Jawie dowodzone przez Diponegoro. Trwało ono od 1825 – 1830 r. i zdziesiątkowało ludność wyspy.

Ostatecznie Holandia uznała suwerenność Indonezji i zrezygnowała ze zwierzchnictwa nad archipelagiem w grudniu 1949 roku. Na czele niepodległego kraju stanął Ahmed Sukarno, który musiał zmierzyć się z licznymi wyzwaniami i problemami. Republika różniła się wewnątrz granic pod wieloma względami: językami, kulturą, stopniem rozwoju cywilizacyjnego oraz rozmieszczeniem bogactw naturalnych. Wszystko to stwarzało podstawy do powstania ruchów separatystycznych. Na początku 1950 roku rozpoczęły się pierwsze bunty na Sulawesi i Jawie, a następnie na Molukach. Szybko je stłumiono, jednak pod koniec lat pięćdziesiątych rozpoczęły się kolejne, na większą skalę. Sukarno zniwelował zagrożenie rozpadu państwa,  jednak Indonezja odczuła skutki buntów.

Wtedy prezydent postanowił zmienić system panujący w kraju. Zarządził „demokrację kierowaną”, w miejsce dotychczasowego systemu wielopartyjnego. Oznaczało to, że państwo ma mieć charakter scentralizowany, a uprawnienia prezydenta zostały poszerzone. Ponadto demokracja miała opierać się na pięciu zasadach zwanych Pancasilą. Oto one:

1. Wiara w jednego Boga

2. Sprawiedliwe i cywilizowane społeczeństwo

3. Jedność

4. Demokracja

5. Sprawiedliwość społeczna

Zasady te do dziś są fundamentem konstytucji Indonezji.

Od lat sześćdziesiątych prezydent prowadził politykę coraz bardziej agresywnie: wdał się w spór z Holandią o Nową Gwineę, rozpoczął konflikt z Malezją i wystąpił z Organizacji Narodów Zjednoczonych. Nastroje społeczne pogarszały się i następowała izolacja Indonezji na arenie międzynarodowej. W październiku 1965 roku doszło do próby zamachu stanu, którą dowodził pułkownik Untung – dowódca gwardii prezydenckiej. Zamach został powstrzymany przez generała Suharto, który następnie rozpoczął kilkumiesięczną rzeź komunistów.

Po tym okresie nastąpiły radykalne zmiany – Sukarno został odsunięty od władzy, a na czele republiki stanął Suharto i jego armia.

Warto wspomnieć, że już za czasów prezydenta Sukarno zostały nawiązane stosunki pomiędzy Polską a Indonezją. W 1955 roku powstały relacje dyplomatyczne, a cztery lata później (1959) podpisano obustronne oświadczenie polsko-indonezyjskie, podczas wizyty prezydenta Sukarno w Polsce. Intensywna współpraca miała miejsce w latach sześćdziesiątych – nasz kraj eksportował na tamtejszy rynek sprzęt obronny i urządzenia dla kopalni i stoczni. Ponadto Polacy zbudowali na Sumatrze cukrownię trzcinową.

< powrót
 
 
 
 

moja-indonezja.pl

Twój adres e-mail