Wydarzenia | Wywiady | TOP 10 | Showbiznes | Jezyk indonezyjski | Biznes PL-IND | Kontakt
 
 moja-indonezja.pl
 
O Autorce: Kinga Tokarz jest studentką II roku filologii indonezyjsko-malajskiej a także studentką studiów magisterskich na kierunku stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wiąże swą przyszłość ze stosunkami dyplomatyczno-konsularnymi pomiędzy Polską a Indonezją.
 
"Nowy ład" Suharto 
Kinga Tokarz

         Generał Hadji Mohamed Suharto został drugim prezydentem Indonezji. Postanowił on poprawić kondycję państwa i zlikwidować chaos powstały w ostatnich latach rządów prezydenta Sukarno (deficyt budżetowy , ogromna inflacja). Nowy prezydent definitywnie skończył z demokracją kierowaną i utworzył tzw. „nowy ład”. Reżim ten był całkowicie antykomunistyczny – tysiące domniemanych komunistów zamknięto wmoja-indonezja.pl więzieniu (m. in. wybitnego pisarza Pramoedya Ananta Toera ), brutalnie traktowano wszystkich przeciwników systemu.

Fundamentem nowego ładu stała się partia Golkar – był to osobliwy front narodowy, składający się z organizacji utworzonych dla poszczególnych grup ludności np.  urzędników, chłopów, młodzieży… W polityce zagranicznej otworzono się na obcy kapitał i odnowiono relacje z USA oraz innymi państwami zachodnimi, natomiast  zerwano stosunki z Chinami i Związkiem Radzieckim. Kontynuacją stanowiska poprzedniej władzy było uznanie jako podstawy funkcjonowania państwa, zasady  Pancasila. Ten krok miał  na celu ponowne zjednoczenie  społeczeństwa.

Chcąc naprawić stan gospodarki,  Suharto przeprowadził serię pięcioletnich planów gospodarczych (Repelita – Rencana Pembangunan Lima Tahun). Skupił się on na zaspokajaniu podstawowych  potrzeb społeczeństwa, promowaniu  polityki antyimportowej wobec niektórych towarów, a objęciu innych ochroną,. Specjalna Ustawa o Inwestycjach Zagranicznych (z roku 1967) miała zachęcać do prywatnego inwestowania.

Do czasu kryzysu finansowego, Indonezja rozwijała się dynamicznie. Podczas panowania Suharto wzrost PKB był wysoki, także wskaźniki produkcji rolnej stały się korzystne. Pojawili się inwestorzy z Zachodu, zainteresowani indonezyjskimi złożami naturalnymi oraz pozyskiwaniem drewna z lasów deszczowych. Ich przedsięwzięcia miały  przyczynić się do odtworzenia rezerw walutowych.

Wskutek prowadzenia kampanii na rzecz świadomego planowania rodziny (co stawiano za wzór innym krajom tamtego regionu), spadł wskaźnik przyrostu naturalnego, jednak Jawa i Bali pozostawały wciąż przeludnione. Suharto rozpoczął więc przesiedlanie bezrolnych chłopów z tychże wysp, do Irianu Zachodniego, na Borneo oraz inne słabo zamieszkałe regiony.

Duży wpływ na wskaźnik PKB, a także ogólne życie społeczne i gospodarcze ówczesnej Indonezji miała mniejszość chińska. Chińczycy byli właścicielami większości korporacji indonezyjskich i znacznie dominowali  w niektórych działach handlu. Suharto prowadził wobec nich dyskryminująca politykę, zgodnie z propagowanym nacjonalizmem. Zakazane było używanie pisanego języka chińskiego, dzieci z chińskich rodzin miały ograniczany dostęp do szkół i nie można było obchodzić chińskich świąt. Osoby z rodzin mieszanych miały trudności ze zdobyciem pracy. Pozwalano jednak na działalność gospodarczą.  Prowadziło to  do bliskich kontaktów z urzędnikami indonezyjskimi. Sam Suharto także utrzymywał więzi z biznesmenami chińskimi.

W latach dziewięćdziesiątych sytuacja zaczęła się coraz bardziej liberalizować. Część Chińczyków przyjęła nawet islam, a w 1996 roku pierwszy raz pozwolono na obchody chińskiego Nowego Roku.

Warto wspomnieć, iż Indonezja w tym czasie zaangażowała się w rozmowy z państwami regionu, w sprawie utworzenia wspólnej organizacji. Doprowadziło to do podpisania w dniu 8 sierpnia 1967 roku w Bangkoku, deklaracji  powołującej do życia ASEAN – Stowarzyszenie Narodów Azji Południowo-Wschodniej.

W połowie lat dziewięćdziesiątych znacznie zmniejszyło się poparcie dla generała-prezydenta. Po fali zadowolenia spowodowanej zmianami jakie zaszły od 1965 roku, nastroje zaczęły się pogarszać. Spowodowane to było szerzącą się korupcją, zwłaszcza w biznesowych potęgach tworzonych przez dzieci i bliskich współpracowników Suharto. Rozpoczęły się protesty i doszło do napięć religijnych. Sytuacja dodatkowo uległa radykalnemu załamaniu kiedy nadszedł kryzys azjatycki.

 

< powrót
 
 
 
 

moja-indonezja.pl

Twój adres e-mail