Wydarzenia | Wywiady | TOP 10 | Showbiznes | Jezyk indonezyjski | Biznes PL-IND | Kontakt
 
 moja-indonezja.pl
 
O Autorce: Kinga Tokarz jest studentką II roku filologii indonezyjsko-malajskiej a także studentką studiów magisterskich na kierunku stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wiąże swą przyszłość ze stosunkami dyplomatyczno-konsularnymi pomiędzy Polską a Indonezją.
 
"Upadek Suharto i pierwsze wolne wybory"
Kinga Tokarz

Kryzys azjatycki, który dotknął w dużym stopniu Indonezję, doprowadził do obniżenia rangi politycznej tego państwa. Z powodu obecności w gospodarce indonezyjskiej Chińczyków, w trudnej sytuacji skierowały się przeciw nim wszelkie negatywne nastroje. To właśnie ich obwiniano za zaistniałą sytuację. Przez cały kraj przeszła fala pogromów mniejszości chińskiej. Największa tragedia miała miejsce w dniach 13 i 14 maja 1998 roku, kiedy zginęło ponad tysiąc Chińczyków, a drugie tysiąc zostało rannych. Spalono ponad cztery tysiące sklepów chińskich, czterdzieści centrów handlowych i wiele banków. Cudzoziemcy zaczęli uciekać, a prezydenta Suharto zaczęli opuszczać najbardziej zaufani ludzie. Wybuchły pożary, na ulice wyszły oddziały wojska, jednak Suharto nie zamierzał oddać władzy. Ustąpił dopiero 21 maja.

Jego następcą został dotychczasowy przyjaciel i wiceprezydent Jusuf Habibie (na zdj.). Rządził on krótko, ale zaczął wprowadzać znaczące zmiany i przygotował Indonezję do demokratycznych wyborów, które potem przegrał. Poczynił on kroki w kierunku rozwiązania trudnej sytuacji, jaka nastąpiła po kryzysie. W sierpniu 1998 roku powstał plan programu naprawczego, który miał być realizowany w kolejnych miesiącach. Obejmował on między innymi: restrukturyzację banków i długów zagranicznych przedsiębiorstw, zwiększenie kapitału w sektorze bankowym oraz pobudzenie wzrostu w sektorze prywatnym. Ważnym krokiem podjętym przez Habiebiego było zniesienie cenzury. Indonezyjczycy po raz pierwszy mogli wyrażać swoje poglądy swobodnie. Zmiany postępowały na tle trudnej sytuacji gospodarczej i społecznej. Zaczęły się pojawiać tendencje odśrodkowe oraz dochodziło do walk między grupami etnicznymi i religijnymi.

Pierwsze w historii Indonezji wolne wybory odbyły się 7 czerwca 1999 roku. Prezydentem został Abdurrahman Wahid (na zdj.), przedstawiciel partii islamskiej, a wiceprezydentem Megawati Sukarnoputri (na zdj. poniżej) - córka Sukarno, przewodnicząca Indonezyjskiej Partii Demokratycznej. Wolne wybory były zwrotnym momentem w dziejach kraju i ważnym krokiem ku demokracji. Wcześniej w Indonezji nie było żadnej tradycji demokratycznej -  rządy były dyktatorskie, bądź autorytarne.

Nowo wybrany prezydent był postrzegany przez społeczeństwo jako ogromna szansa na lepsze życie i porządek w państwie. Jednak w krótkim czasie doszło do nieporozumień między Wahidem a parlamentem. Tłumaczy się to błędami taktycznymi popełnianymi przez prezydenta (niepotrzebne polemiki z grupami politycznymi) oraz cechy osobowościowe takie jak niezdolność do podejmowania ważnych decyzji. Wahid popadł w konflikty z elitami politycznymi i wojskowymi, które wykształciły się w czasach Suharto i  nosiły w sobie pozostałości minionej ideologii. Wahid ustąpił na rzecz Megawati Sukarnoputri. Nowa prezydent musiała stanąć naprzeciw wyzwaniom rozwijającej się demokracji.

Przemiany w Indonezji sprzyjały rozwojowi współpracy między archipelagiem a Polską. Wydarzenia, które miały miejsce w Rzeczpospolitej w 1989 roku, wzbudzały zainteresowanie Indonezyjczyków. Postać Lecha Wałęsy stała się dla mieszkańców Republiki pewnym symbolem demokratycznej rewolucji w Europie, jednak nadal postrzegano Polskę jako kraj komunistyczny. Zmiany jakie dokonały się w Indonezji pozwoliły zrzucić historyczny ciężar i rozpocząć nowy etap we wzajemnych stosunkach.
< powrót
 
 
 
 

moja-indonezja.pl

Twój adres e-mail