Wydarzenia | Wywiady | TOP 10 | Showbiznes | Jezyk indonezyjski | Biznes PL-IND | Kontakt
 
 moja-indonezja.pl
 
O Autorce: Katarzyna Warchoł przebywa w Indonezji już kilka miesięcy. Mieszka w miejscowości Lamongan na wyspie Jawa. Poznaje kulturę i życie Indonezyjczyków z bardzo bliska.
 
"Jak nie popełnić gafy...czyli indonezyjski savoir-vivre"
Katarzyna Warchoł

Indonezyjczycy, jak każdy naród, ma swoją kulturę i obyczaje. Kulturę niezwykle bogatą, w której elementy tradycji mieszają się z regułami wynikającymi z religii, czyli dominującego Islamu. Niezależnie jednak od wyznania, których w tym kraju jest znacznie więcej, Indonezję charakteryzują zasady zachowania, obowiązujące większość regionów i całość społeczeństwa. O niektórych z nich wspomniano już w artykule „Wakacje, a odpowiedzialność”. W tym artykule, temat zostanie poszerzony, tak aby jako swoisty savoir-vivre, mógł posłużyć szczególnie tym osobom, które planują dłuższy pobyt w tym kraju ze względu na pracę, praktykę czy studia. Ale również pozostałym, podróżującym w celach turystycznych, dobre wychowanie nakazuje, aby przed wyjazdem zapoznać się z kulturą i obyczajmi odwiedzanego kraju. Ote te, które charakteryzują Indonezję:

1. W kontaktach międzyludzkich używaj jedynie PRAWEJ RĘKI. Zawsze! Jak już wspomniano, lewa to tzw. brudna ręka, którą jedyne, co można robić to wyrzucać śmieci. Natomiast podawanie czy przyjmowanie czegoś za pomocą lewej ręki, traktowane jest jako zniewaga, nawet jeżeli przypadkowo robi to obcokrajowiec. I chociaż, nam, Europejczykom, jest to zupełnie objętne, której ręki używamy, a o ruchu decyduje wygoda, to pamiętajmy, że w Indonezji posługiwanie się prawą ręką, to żelazna zasada, która obowiązuje absolutnie wszystkich.

2. Zdejmij buty! Zasadę tę oczywiście stosuje się przy odwiedzaniu domów Indonezyjczyków, a nie w miejscach publicznych. I chociaż nie jest to obowiązkowe, szczególnie dla obcokrajowców, to jednak zawsze mile widziane, jako poszanowanie nie tylko tutejszego zwyczaju, ale i pracy gospodyń, które starają się utrzymać dom w czystości. Nie powinno to też sprawiać problemu w kraju, w którym nosi się lekkie obuwie, stopy można obmyć w każdej toalecie, a ze względu na temperaturę, stąpanie po zimnych płytkach sprawia wręcz przyjamność.

3. Jak przywołują to podejdź. Oczywiście to zachowanie należy do grzecznych w każdym kraju, inny jest natomiast sam gest zawołania. A mianowicie dłoń skierowana jest do dołu, tak, że palce wskazują ziemię, co może z początku wydawać się niesympatyczne, a wręcz aroganckie, jednak tutaj taki sposób zawołania jest bardzo uprzejmy. Nieuprzejmie zatem byłoby na ten gest nie zareagować, bo nawet jeżeli jesteśmy w pośpiechu, to wymiana dwóch zdań wiele czasu nie pochłania.

4. Pamiętajmy też, że jest to Indonezja, a tu czas płynie trochę inaczej. Bądź cierpliwy, bo jeżeli liczysz na punktualność środków transportu, towarzyszy czy publicznego serwisu, to prawdopodobnie się rozczarujesz. Byle bez nerwów! To nie jest kraj, w którym ludzie otwarcie okazują złe emocje, co prawdopodobnie lepiej wpływa na atmosferę w relacjach pomiędzy nimi. A plus powszechnego spóźnialstwa tego narodu jest taki, że również każdy przyjezdny ma dla siebie więcej czasu, bo spóżnienie, oczywiście bez przesady, nie zostanie źle odebrane.

5. Ten brak punktualności wynika z innej cechy Indonezyjczyków – to naród siedzący, który takie ułożenie ciała, wykorzystuje w każdym możliwym miejscu. Stąd też wszechobecne krzesełka i taborety. Jak to ma się do zasad zachownia? A tak, że podejmując rozmowę czy załatwiając jakąś sprawę z osobą, która jest od nas starsza i siedzi (a na pewno siedzi;), należy samemu taką pozycję przyjąć. Obiekt (krzesło, sofa, taboret), który ma nam to umożliwić, na pewno znajduje się w pobliżu, a komfort i dobre maniery zostaną zachowane, nawet jeżeli nam, żyjącym w pośpiechu wydaje się to stratą czasu.

6. Co do dobrych manier, to pamiętaj – nie dotykaj ciała płci przeciwnej. Być może jest to oczywiste, jeśli się nie znamy, ale nawet w przypadku dobrych znajomych, poklepanie czy pogłaskanie po ramieniu, są to zachowania nietaktowne, prowokujace uczucia czy pewne zachowania, niewskazane w kraju, w którym publiczne okazywanie uczuć nie jest dobrze postrzegane. Nie jest jednak w pełni prawdziwa opinia, że nie należy dotykać głów małych dzieci – miłe gesty wobec młodszych nie są niegrzeczne, a cieszą rodziców. Podobnie, jeżeli chodzi o pozycję siedzącą, czyli z podwiniętymi nogami – oczywiście jest to stosowne, jak wszędzie, ale Indonezyjczycy są raczej narodem wygodnym, także większość z nich, nawet podczas oficjalnych spotkań, od tej zasady odchodzi. Nie chcąc jednak być uznanym za osobę nieuprzejmą, w każdym z tych przypadków, lepiej trzymać dystans i zachowywać się tak, jak i sami byśmy oczekiwali.

ciąg dalszy >
 
 
 
 

moja-indonezja.pl

Twój adres e-mail