Wydarzenia | Wywiady | TOP 10 | Showbiznes | Jezyk indonezyjski | Biznes PL-IND | Kontakt
 
 moja-indonezja.pl
 
O Autorce: Agnieszka Stachowiak jest studentką II roku filologii indonezyjsko-malajskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Interesuje się kulturą wyspy Bali. Odwiedziła już kilka państw leżących w Azji.
 
Tańce balijskie
Agnieszka Stachowiak

O tańcu nie da się pisać [...] taniec trzeba tańczyć.

Paulo Coelho

Bali chyba nie trzeba przedstawiać. Nazwa tej wyspy to synonim raju na ziemi, krainy wszelkiego piękna  i szczęśliwości.

Balijskie tańce wywodzą się z lokalnej tradycji. Z biegiem czasu wzbogaciły się o elementy zaczerpnięte z hinduizmu i buddyzmu. Często odtwarzane są przez tancerzy będących w transie. Balijski teatr tańca, to przedstawienia służące przede wszystkim rozrywce, albo towarzyszące uroczystościom  religijnym. Taniec dramatyczny ma charakter narracyjny,  a spektakle często towarzyszą obchodom odalanu, czyli rocznicy założenia świątyni.

Obok zwyczajowego teatru tańca na wyspie istnieją również nowsze formy tej sztuki. Wiele  z nich, wywodzących się z tradycji, z biegiem czasu utraciło swój religijny charakter i ma za zadanie przede wszystkim zapewniać rozrywkę wyspiarzom i turystom. Większość przedstawień  zachowało klasyczną strukturę, jednak są one pozbawione elementów związanych z modlitwą i składaniem ofiar. Niektóre tańce, takie jak tari tani(taniec rolników),wpisały się nawet  w nurt polityki, wysławiając życie prostych ludzi ,aby zyskać ich poparcie.

Gambuh

Jest najsłynniejszym gatunkiem balijskiego teatru tańca z charakterystyczną muzyką, figurami tanecznymi i kostiumami. Spektakle te, wystawiane na dworach od XVIII w., miały niegdyś charakter rozrywkowy, obecnie jednak związane są ze świętami religijnymi ,takimi jaki wspomniane powyżej  „odalan”. Dawniej wszystkie role odgrywali w nich mężczyźni, ale współcześnie sytuacja się zmieniła. Historie opowiadane przez tancerzy wywodzą się z XII-wiecznego cyklu poetyckich romansów zatytułowanych  Malat. Opisują one przygody herosa Panji. Treść przedstawienia schodzi jednak na dalszy plan, ustępując pola rozbudowanej formie, na którą składa się muzyka oraz wyraziste gesty wykonawców. Ubrani w kunsztownie zdobione kostiumy, prezentując bardzo skomplikowane figury, odgrywają spektakl przy akompaniamencie orkiestry złożonej z bambusowych fletów, lutni, bębnów i instrumentów perkusyjnych.

Wayang wong

Jednym z najoryginalniejszych gatunków teatru  jest właśnie wayang wong. Jego wong (uczestnicy) występują w maskach przedstawiających twarze ludzi ,małp i demonów. Większość spektakli skupia się na jednym epizodzie z niezwykle obszernego hinduskiego eposu Ramajana. Taniec ten jest uważany za święty. Ma on za zadanie dostarczać widzom rozrywki podczas ”odalanu”. Balijczycy wierzą, że maski tancerzy obdarzone są magiczną mocą, dlatego otaczają je wielką czcią. Każdy z bohaterów wykonuje indywidualny taniec. Ważną rolę w tym przedstawieniu odgrywają „penasar”, którzy tłumaczą dialogi prowadzone przez bohaterów w języku starojawajskim. Spektakl najczęściej kończy się sceną walki pomiędzy demonami a małpami, w której Rawana, król demonów, zostaje pokonany. Co ciekawe - jego śmierć nigdy nie jest pokazywana na scenie.

Legong

Narodził się w XVIII w . z wizji natchnionego przez bogów księcia z Sukawati w Gianyarze i uważany jest za najwytworniejszy, najbardziej kobiecy ze wszystkich tańców. Jest to występ odznaczający się brakiem narracji. Solowa partia wprowadzająca, wykonywana jest przez condong (sługa), po niej na scenę wchodzą dwie żywiołowe tancerki noszące na zmianę kilka topeng (maski). Odgrywają one rolę niebiańskich panien. Ich taniec charakteryzuje się dynamicznymi, pełnymi ekspresji ruchami wachlarza i rąk, przy których wykonują tzw. drżenie palców. Bohaterki widowiska są odziane w złociste tkaniny z nakryciami głowy przyozdobionymi kwiatami. Przekazywane przez nie historie pochodzą głównie  z hinduskich eposów lub jawajsko-balijskich romansów Malat.

 

< powrót | dalej >
 
 
 
 

moja-indonezja.pl

Twój adres e-mail